|
|
SAF OYUN
Bir yaz günü ve herkesin işi başını kaplamış durumda.Beş bank -ki ikisinin bazı bölümleri kırılmış- ve bankların ortasında gelen geçenlerin görmeden bastığı ufakça bir kum havuzunun oluşturduğu bir parkta,Galip -yüzü dolgunca,suratında çeşitli yara izleri bulunan,beş altı yaşlarında,kıyafetleri hunharca parçalanmış gibi yırtılmış çocuk- kum havuzunda tek başına,etrafındakilere aldırmaksızın kumlarla bazen tek dostuymuş gibi gülen gözlerle bakarak oynuyordu.
Kimse Galip`in neden tek başına oynadığını,neden birisinin ona bakmadığını önemsemiyordu.Kimse hayatın en acılı tokatlarından ikisini yemiş olan Galip`in yanına gelip de,bu halinin nedenini sormuyordu.Herkesin başını bir para aşkı bürümüş gidiyordu.Bu öksüz çocuk,doğumundan iki ay önce babasını,doğarken de annesini kaybetmişdi.Ama Galip,hayatın iki acı yüzünü daha doğarken görmüş olduğu halde herşeyden habersiz bir şekilde,aklında sadece oyun isteğiyle,kumlarla güreşiyordu.
Galip dilendirilmek için bir çete tarafından alınmıştı,ama daha yaşı küçük olduğu için,bir kadının kucağına verilip dilendiriliyordu.Ama çocuk,talihinin de yardımıyla,hiç farkında olmadığı halde,o çetenin elinden kaçmıştı ve parkta umursamazca oyun oynuyordu.Belki açlıktan bayılacaktı ama o oynamayı o an için herşeyden öte tutuyordu.
Etrafta simitçilerin,dondurmacıların vs. öfleyip pöflemelerinin oluşturduğu sıkıcı bir melodi.Ve bu melodiye doğa da katkıda bulunuyordu.Yağmur yağıyordu.Herkes üzerine daha fazla yağmur damlası gelmemesi için koşuşuyor,simitçiler,dondurmacılar vs. artık gitme vaktidir deyip hüzünlü bir şekilde parkı terkediyordu.Galip artık çamurlaşmış kumların arasından kalkıp bankalara doğru,o minik ayaklarının ıslaklığını umursamadan,yürüyordu.Bankların arkasında duran yaprağa gözleri ilişti.Yağmurun yaprağın üzerine düşürdüğü damlaların parlaklığı gözünü almıştı.Yaprağa doğru patır patır yürüyordu.Yaprağı eline aldı,damlacıklar yapraktan ayrılacağına üzülüyormuş gibi süzüle süzüle düşüyordu.Galip bu anı büyük bir ilgiyle izliyordu.Yaprak elinde,ayağa kalkıp yürümeye başladı.Hareketliyken daha farklı bir olay görecekmiş gibi,kendi etrafında dönüyordu ve dönerken yaprağa daha dikkatlice bakıyordu.Etrafındaki insanların sadece göz ucuyla bakıp geçiştirdikleri Galip,kendine yeni bir eğlence kaynağı bulmuştu.
Yağmur yağıyor,yeni yeni damlalar yaprağı selamlayarak üzerine düşüyordu.Galip bu yapraktan sıkılmıştı,bir çırpıda oyuncağından kurtuldu,kenara attı.Şimdi de kenardaki,daha yeni dikilmiş bir kayın fidanı gördü.Onun altına geçip yapraklarını inceliyordu.Damlalar bu yaprağın üzerinde,raks halindeymiş gibi süzülüyordu.Ve damlalar bu yapraktan düşmekte sanki zorlanıyordu.
Galip,yaprağı özenle kopardı.Eline aldı ve parkın sonundaki şehre bakan ufakça balkona geldi.Bir damla düşmekte o kadar zorlanıyordu ki,dışarıdan bakan birisi yaprağın bir parçası sanabilirdi.Galip bu damlaya baktı ve o pis insan nefsiyle kirlenmiş şehrin,o dar su damlacığının içinde ne kadar hoş ve pak şekilde durduğunu farketti.O ufak kafacığının içinde,bu manzaranın verdiği büyük bir ferahlama hissetti.Küçük gözleri,bu hazla kısılmış ve yüzünde ufak bir tebessüm vardı.Bu,o pisliklerle süslenmiş ama içi pampak olan hayatının en nadide anlarından birisiydi.Ve o güzel yüz,her yeni damlanın gelmesini hasretle bekliyor ve herbirine ayrı ayrı iç çekerek bakıyordu...
Yusuf ÖZTOPRAK
yusufener tarafından 20.01.2010 17:52:51 tarihinde eklendi ve 561 gösterildi.
|
» Yorumlar
|
|
