|
|
DONUK ADAM
Ben korkak bir adamım.Öyle yaprak kıpırdamasından korkar değil,her an ölümün beni yakalayacağından korkarım.Her arabaya bindiğimde,bir aracın arabaya çarpacağını düşünür,içimi ezerim.Korkunun ecele faydası yok bunu da bilirim ama ne de yapsam korkuyorum işte.
Mecburiyetten,yaptığım iş nedeniyle,bulunduğum şehirden başkasına gitmeliyim.Ben yine korkuyorum.Yolculuğumun tren yolculuğu olması içimdeki korku alevlerine soğuk sular serpiyor.Ama yine de küçük bir parça hala yanıyor.
Şehrimin nemli,sıcak havasından,karlı ve soğuktan kırılan bir şehre gideceğim.Ve sanki yıllardır yaşadığım bu şehre,doyamamış gibi gidiyorum...Önümde duran bu şehrin kıymetini daha yeni anlıyorum.
Artık yolculuk vakti geldi.Gidiyorum ve içimde belirsiz bir coşku var kıpır kıpır.Aklımda gideceğim şehrin hayali,trene bindiğimden beri kafamdan çıkmıyor.Odacığımın içi sıcacık ama aklımdaki şehrin soğuk hayali odamın buz kesmesine neden oluyor.Gözlerim,pencerenin çizik kesimine takılıyor ve bir kaç dakika dalıp gidiyorum.Uzun bir sükunet...
Gideceğim şehre varmam için her saniyeyi sayıyorum.Artık son şehirdeyiz.Dalgın bakışlarımın beynime verdiği bulanıklığı,trende gezinen çığlıklar bozuyor.Herkes bağrıyor çağrıyor.Önümüzde bir ayrım var,sağ tarafın yapımı tamamlanmamış,sol taraf ise gitmemiz gereken ray...Ama kontrol bozulmuş ve ayrım sağa dönük duruyor.Bakışlar melül,korkunun verdiği acı midelerde dolaşıyor.
Tren acı acı,ölüm ayrımına giriyor.Ve yolcuların bir bölümü daha ayrıma girmeden yere yığılmış,gözlerinin feri kaçmış,bir bölümü ise yaşayan cesetler gibi boş gözlerle ayrıma bakıyorlardı.Ben yine korkak,ama bu sefer haklı bir korkaklık,sığınacak bir yer arıyorum.Yine odacığıma gidiyorum,dışarı bakıp ağlıyorum.Dua gibi yükseliyor ümitlerim...
Raylardan bir ses,ve herkes havada.Bense pencereden dışarı fırlarken,o ölüm trenini gözyaşı dolu bakışlarımla süzüyorum.O korktuğum karların arasında,sağ bacağım kırık inleyerek karların beni ölüme sürüklemesini bekliyorum.Vücudumda bir sıcaklık,ama tenim bembeyaz...Artık vücudumu kontrol edemiyorum.Başım yerçekiminin acımasızlığıyla sertçe yere düşüyor.Artık sonsuzluğu düşünüyorum ve umudum kırılmış sonsuzluk sahibine ulaşmak istiyorum...
Gözlerim sabit,bakışlarım donmuş.Artık ruhum kendini salmış,Allah`ın rahmetini bekliyor.İçimde donuk bir adam,ruhumu titretiyor.Ve ben,onunla birlikte üşüyorum...
Yusuf ÖZTOPRAK
yusufener tarafından 20.01.2010 17:53:08 tarihinde eklendi ve 567 gösterildi.
|
» Yorumlar
|
|
