Bana geldiğinizde, Umut vardı gözlerinizde. Ama kuşku perdeleri örtüyordu, Bakışlarınızı... Hemen araladım perdeyi, Hiç düşünmeden Ve de çekinmeden. Edemezdim zaten düşlerinize, Karşılık veremeden.
Tebessümünüze gülüş, Gülüşünüze sevgileniş. Vermedim mi? Kolunuzu kaldırdığınızda sevinçten, Sarılıp sizi, Yüreğime gömmedim mi, Kucaklarken? Oysa ne darbeler yemiştim ben... Her uzanan eli, dost bilip tutarken.
Omuz vermek, Yeşertmek umutları, Bir nevi Tanrı'yla bütünleşmek Demekti benim için. Gülen gözlerin, Yansıyan her sevincin Gururunu taşıyordu, Bu hassas yüreğim.
Renkler, şekiller değişirdi, Elbette zamanla. Bu ilk değildi biten, Nice dostluklar bitmişti hüsranla.
Yeşeren umutlar, Sizin olsun, dostlar...sizin! Vefa ve acı benim... Demiştim ya! hayatı hep, Acısıyla severim
Necati DİKMEN
Hayatcan tarafından 07.08.2010 13:15:39 tarihinde eklendi ve 457 gösterildi.
