|
|
SES TANRIÇASI
Tut ki
destanlarda yaşamış iki nefesiz...
Sen ölümlünün göz yaşından doğan
bir ses tanrıçası,
ben
gözlerinde sesini besleyen ölümlü sağır çoban...
'Ölümlü ağladıkça,
gözyaşı tanrıçayı seslendiriyordu.' diye anlatsın ulaklar...
Şiirliklere soluk bir iz bıraksın
sessizliğinde
sana hapsedilmiş kelimelerle eskiyen
bu gariban...
Şimdi
el değerse yaprağına,
küsecek bir çiçeğin
toprağıyla birlikte kurumaya başlamış saksısında
solmaya yüz tuttunnn...
Nasıl bitsin ki bu destan?
Kalemimin ucu,
yazılarımdaki mürekkep
şiirimin sonuna konmuş nokta...
Sesime ses olan kadın...
Sesine ses olduğum...
Sözcükleri kanatlandırmak istiyorum bu gece…
Al süslen…
En masum urbalarını giydi şiirler...
Ve yine sensiz dizelere kesti her yan...
Meral DEMİR
Meral Demir tarafından 08.08.2010 15:42:00 tarihinde eklendi ve 387 gösterildi.
|
» Yorumlar
|
|
