Şimdi sessizliğinde sana hapsedilmiş hecelerle eskiyorum…
Alnımın her santimetre karesinde derin soluklanışlarla imgelere olta attığını; gözlerimin karasını ateşlenmiş kalemine iki kişilik, iki söz etmelik mürekkep yaptığını söylerdin…
Toprağın, ayın ninnisine gebe kaldığı gecelerde sabah emzirilmeyi bekleyen şiir çocukların sancılarını çekerdim...
Şimdi tuğlaları yıkık yalnızlığımın üzerine 'sen'i yazınca, 'ben' olup sarmalayan bir çaresizliğe dönüşüyorum.
Susuyorummm...
Meral DEMİR
Meral Demir tarafından 15.08.2010 21:41:40 tarihinde eklendi ve 394 gösterildi.
